Mae’r boi wedi bod yn gwrthod bwyta dros y ddeuddydd ddiwethaf. Mae’n bosib taw anhwylder sydd i feio am ei ddiffyg brwdfrydedd brechdanol, ond rhyfedd ei fod felly yn bwyta brecwast llawn a chinio llawn hefyd (er iddo chwydu cinio echdoe dros ei wely wrth noswylio). A rhyfedd hefyd nad oes awch am frechdan arno fe, ond mae’n ddigon hapus o gynnig iogwrt iddo’n syth.
Mae rhyw syniad gyda fi taw colli’i fam sydd wrth wraidd peth o’i wrthod. Mae Ioan yn angel fel arfer, ond mae wedi bod yn crintach ychydig yn fwy na’r arfer, llefain wrth fynd i’w wely, jest pethau bach sy ddim yn broblem, ond yn anarferol. Er falle taw fi sy’ ffaelu a gwneud brechdan dechau!
Ta beth, penderfynson ni ddilyn ein greddf a’i drin fel ci. Well i fi esbonio cyn ddaw’r sosial: Pan fo ci bach yn gwrthod bwyta, y peth callaf i’w wneud yw i gymryd y bwyd oddi arno, a’i roi nol iddo fe nes ‘mlaen, adeg ei bryd nesa. Felly mae ci yn dysgu i fwyta bwyd ar yr adegau cyfleus i’r bos (ei berchennog) yn hytrach na bod yn fos ei hunan. OK, mae plentyn bach yn wahanol, ond nag ‘yn ni’n moyn i Ioan ddechrau dewis beth mae fe am fwyta a beth sy ddim wrth ei ddant e am rhai blynyddoedd eto (ha ha ha meddech chi’r rhieni profiadol!), felly does dim iogwrt a ffrwythau i fod tan iddo fe fwyta’i frechdanau, neu o leiaf gwneud ymdrech deg.
Heddi, fel mae’n digwydd, bwytodd e dros hanner y frechdan fach oedd o’i flaen, felly gas e gwpl o ddarnau o beren. Gyda llaw, mae Ioan ymhell dros yr 50% o ran ei bwysau (hy yn drymach o lawer na chyfartaledd y babis o’r un oedran a fe), yn iach ac yn llawn egni, felly does dim rhaid i ni fecso y bydd e’n newynnu – pe bai e’n llai iachus, wrth gwrs, byse’n rhaid i ni fod ‘ticyn yn fwy carcus!
Tagiau: colli mam, gwrthod bwyta
